Ул.Караткевіч
Аптымізм
Пад плашчом , зусім ля вуснаў, залатая галава.
Па вадзе ідзем дахаты, горкі дым зямлю скрабе:
Наймічку таксама добра каля печкі цалаваць,
Калі лес не шле царыцы, суджанай навек табе.
Беларуская песня
Дзе мой край? Там дзе вечную песню пяе Белавежа,
Там, дзе Нёман на захадзе помніць варожую кроў,
Дзе на ўзвышшах Наваградскіх дрэмлюць суровыя вежы,
І вішневыя хаты глядзяцца ў шырокі Дняпро.
Ты ляжыш там, дзе сіняя Прыпяць ласкава віецца.
Дзе Сафія плыве над Дзвіною, нібы карабель...
Там, дзе сэрца маё з першым крокам, як молат заб’ецца,
Калі б нават сляпым і глухім я прыйшоў да цябе.
Што сляпым? Нават мёртвым успомню высокія зоры
Над ракою чырвонай і цьмянай палет кажаноў.
Белы ветразь на сініх, на гордых, як мора, азёрах,
І бары – акіяны, і неба – разлівы ільноў.
Дзе мой край? Там, дзе людзі ніколі не будуць рабамі,
Што за паліўку носяць ярмо ў безнадзейнай турме.
Дзе асілкі-хлапцы маладымі ўзрастаюць дубамі,
А мужчыны, як скалы, - ударыш, і зломіцца меч.
Дзе мой край? Там, дзе мудрыя продкі ў хвоях паснулі
Дзе жанчыны, як радасны сон у стагах на зары.
А дзяўчаты, як дождж залаты.А сівія матулі
Як жніўё з павуціннем і добрае сонца ў гары.
Там звіняць неўміручыя песні на поўныя грудзі,
Там спрадвеку гучыць мая мова, булатны клінок,
Там гордая мова, якую й тады не забудзем,
Калі сонца з зямлею ў апошні заглыбяцца змрок.
Ты - наш край. Ты – чырвоная груша над дзедаўскім домам,
Лістападаўскіх знічак фасфарычная раць.
Ты – наш сцяг, што нікому, нікому на свеце, нікому
Не дамо абсмяяць, апаганіць, забыць ці мячом зваяваць.
Мы клянемся табе баразной сваёй першай на полі
І апошняй раллёй,на якую ўпадзём у журбе.
Мы клянемся табе, што ніколі,
Ніколі, ніколі, так ніколі не кінем,
Не кінем,
Не кінем цябе.
Вось, найбольш падаюбаюцца
: 2 3 Далее» Все Вниз